কেৱল ধন-সম্পত্তি থাকিলেই আহে নেকি মা-লক্ষ্মীৰ আশীৰ্বাদ? লক্ষ্মী পূজাৰ নিশা সলনি হ’ব পাৰে নেকি আপোনাৰ ভাগ্য? জানক পূজাৰ আঁৰৰ অজানা কথা…

এখন বিশাল ৰাজপ্ৰাসাদ, সোণ-ৰূপেৰে ভৰা কোঠা, অগণন দাস-দাসী আৰু সম্পত্তিৰ কোনো সীমা নাই। তথাপি এদিন ৰাতি সেই ৰাজপ্ৰাসাদৰ পৰা আঁতৰি গ’ল সুখ-সমৃদ্ধিৰ প্ৰতীক মা লক্ষ্মী! আপুনি জানেনে, হিন্দু ধৰ্মীয় বিশ্বাস অনুসৰি কেৱল ধন-সম্পত্তি থাকিলেই দেৱী লক্ষ্মীৰ আশীৰ্বাদ লাভ কৰিব নোৱাৰি? কিন্তু কিয়? যিজন ৰজাৰ ভঁৰালত সোণৰ অভাৱ নাছিল, তেওঁৰ ঘৰৰ পৰা দেৱীয়ে কিয় বিদায় ল’লে? এই কাহিনীৰ আঁৰত লুকাই আছে এক গভীৰ শিক্ষা।

লোককথাৰ কল্পিত ৰূপত কোৱা হয়, এখন ৰাজ্যত এজন অত্যন্ত ধনী ৰজা বাস কৰিছিল। তেওঁৰ ৰাজপ্ৰাসাদত সোণ-ৰূপৰ অভাৱ নাছিল। প্ৰতিদিনে ৰাজসভাত ধন-সম্পত্তিৰ প্ৰদৰ্শন চলিছিল। কিন্তু সময়ৰ লগে লগে ৰজাৰ মনত জন্ম ল’লে অহংকাৰ।

তেওঁ ভাবিবলৈ ধৰিলে যে তেওঁৰ ধন-সম্পত্তি কেৱল তেওঁৰ নিজৰ শক্তি আৰু বুদ্ধিৰ ফল। দুখীয়া মানুহৰ কষ্টৰ প্ৰতি তেওঁৰ কোনো সহানুভূতি নাছিল। ৰাজ্যৰ দৰিদ্ৰ লোকসকলে সহায় বিচাৰি আহিলেও তেওঁ তেওঁলোকক খালী হাতেৰে ওভতাই পঠিয়াইছিল।

এদিন ৰজাই গৌৰৱেৰে ঘোষণা কৰিলে, “মোৰ ৰাজ্যত ধনৰ অভাৱ কেতিয়াও নহ’ব। মোৰ ভঁৰালত যিমান সোণ আছে, সিমান সোণ আন কাৰো নাই”। কিন্তু ৰজাই এটা কথা পাহৰি গৈছিল- ধন-সম্পত্তি থাকিলেই জীৱনত সুখ আৰু শান্তি নিশ্চিত নহয়।

মাজনিশা ৰাজপ্ৰাসাদত ঘটিল এক আচৰিত ঘটনা।সেই নিশা ৰাজপ্ৰাসাদৰ সকলো দুৱাৰ বন্ধ আছিল। ৰজা গভীৰ নিদ্ৰাত মগ্ন হৈ আছিল। হঠাৎ তেওঁ সপোনত দেখিলে, এগৰাকী উজ্জ্বল নাৰীয়ে ৰাজপ্ৰাসাদ এৰি ওলাই গৈছে। ৰজাই আতংকিত হৈ সুধিলে, “আপুনি কোন? মোৰ ৰাজপ্ৰাসাদ এৰি ক’লৈ গৈছে”? নাৰীগৰাকীয়ে উত্তৰ দিলে, “মই সেই সমৃদ্ধিৰ প্ৰতীক, যাক তুমি কেৱল সোণ-ৰূপৰ মাজত বিচাৰিছা। য’ত অহংকাৰে দয়া আৰু মানৱতাক ঢাকি পেলায়, তাত মোৰ উপস্থিতিৰ প্ৰকৃত অৰ্থ হেৰাই যায়”। ৰজাই সাৰ পাই উঠিল। তেওঁৰ কপালত ঘাম বিৰিঙি উঠিছিল। তেওঁ ভাবিলে, সেয়া বাৰু কেৱল সপোন আছিল নেকি?

কিন্তু পিছদিনাৰ পৰা ৰাজপ্ৰাসাদত যেন সকলো সলনি হ’বলৈ ধৰিলে। ব্যৱসায়ত লোকচান হ’ল, শস্যৰ উৎপাদন কমিল আৰু প্ৰজাসকলৰ মাজত অসন্তুষ্টি বৃদ্ধি পালে। ৰজাই এই সকলো ঘটনাৰ বাবে ভয় খাবলৈ ধৰিলে।

আনফালে আকৌ সেই একেখন ৰাজ্যতে এগৰাকী বিধৱা মহিলা বাস কৰিছিল। তেওঁৰ সৰু জুপুৰিটোত নাছিল কোনো মূল্যৱান সামগ্ৰী। দিনটো কঠোৰ পৰিশ্ৰম কৰি তেওঁ যিখিনি উপাৰ্জন কৰিছিল, তাৰেই জীৱন নিৰ্বাহ কৰিছিল। লক্ষ্মী পূজাৰ নিশা মহিলাগৰাকীয়ে নিজৰ ঘৰৰ চোতালখন পৰিষ্কাৰ কৰিলে। এটা মাটিৰ চাকি জ্বলাই সামান্য ফুল আৰু অলপ চাউল আগবঢ়াই মা লক্ষ্মীৰ ওচৰত প্ৰাৰ্থনা কৰিলে। তেওঁ ক’লে, “হে মা, মোৰ ঘৰত ধন-সম্পত্তি কম। তথাপি যিখিনি আছে, তাৰ বাবে মই কৃতজ্ঞ। মোক এনে শক্তি দিয়ক, যাতে মই সৎ পথেৰে জীৱন কটাব পাৰোঁ আৰু বিপদত পৰা মানুহক সহায় কৰিব পাৰোঁ “। পূজা শেষ হোৱাৰ পিছত তেওঁ নিজৰ বাবে ৰান্ধি থোৱা সামান্য আহাৰখিনি খাবলৈ বহিল। ঠিক সেই সময়তে দুৱাৰত টোকৰ পৰিল।

দুৱাৰ খুলি তেওঁ দেখিলে এগৰাকী অচিনাকি নাৰী থিয় হৈ আছে। নাৰীগৰাকীয়ে ক’লে, “মই বৰ ভাগৰুৱা আৰু ভোকাতুৰ। মোক অলপ আহাৰ দিব পাৰিবানে?” মহিলাগৰাকীয়ে অকণো দ্বিধা নকৰাকৈ নিজৰ আহাৰখিনি অতিথিগৰাকীক আগবঢ়াই দিলে।নাৰীগৰাকীয়ে সুধিলে, “তোমাৰ নিজৰ বাবেই যেতিয়া খাদ্যৰ অভাৱ, তেতিয়া মোক সকলোখিনি কিয় দিলা”? মহিলাগৰাকীয়ে মিচিকিয়াই হাঁহি উত্তৰ দিলে, “মই হয়তো ধনী নহয়, কিন্তু মোৰ হাতত যিখিনি আছে, তাৰ পৰা আন এজনৰ ভোক গুচাব পাৰিলে তাতকৈ ডাঙৰ সুখ আৰু কি হ’ব পাৰে”?

মহিলাগৰাকীৰ উত্তৰত নাৰীগৰাকীৰ মুখত এক কোমল হাঁহি বিৰিঙি উঠিল। তেওঁৰ চাৰিওফালে যেন পোহৰ বিয়পি পৰিল।মহিলাগৰাকীয়ে বিস্ময়েৰে চালে। তেওঁৰ সন্মুখত থিয় হৈ থকা নাৰীগৰাকী আন কোনো নহয়, স্বয়ং মা লক্ষ্মীৰ ৰূপত দেখা দিছিল। দেৱীয়ে ক’লে, “তোমাৰ ঘৰত হয়তো সোণ-ৰূপ নাই, কিন্তু তোমাৰ হৃদয়ত আছে দয়া, সন্তুষ্টি আৰু মানৱতা। জীৱনৰ প্ৰকৃত সমৃদ্ধি কেৱল ধনৰ পৰিমাণেৰে জুখিব নোৱাৰি”। মহিলাগৰাকীৰ চকুত আনন্দৰ চকুলো বিৰিঙি উঠিল। তেওঁ দেৱীৰ আশীৰ্বাদ বিচাৰিলে।

দেৱীয়ে তেওঁক আশীৰ্বাদ দি ক’লে, “সদায় পৰিশ্ৰম কৰিবা, সততা এৰি নিদিবা আৰু সামৰ্থ্য অনুসৰি আনক সহায় কৰিবা”। পিছদিনা পুৱা মহিলাগৰাকীয়ে নতুন উদ্যমেৰে জীৱন আৰম্ভ কৰিলে। তেওঁৰ পৰিশ্ৰম, সততা আৰু আনৰ প্ৰতি সহায়ৰ মনোভাৱ দেখি গাঁৱৰ মানুহেও তেওঁক সহায় কৰিবলৈ আগবাঢ়ি আহিল। ক্ৰমান্বয়ে তেওঁৰ জীৱনলৈ স্বচ্ছলতা ঘূৰি আহিল।

লক্ষ্মী পূজাৰ প্ৰকৃত ৰহস্য কি?

এই কাহিনীটোৰ আটাইতকৈ গুৰুত্বপূৰ্ণ কথাটো হ’ল—মা লক্ষ্মীক কেৱল ধন-সম্পত্তিৰ দেৱী হিচাপে নহয়, সমৃদ্ধি আৰু মংগলৰ প্ৰতীক হিচাপেও গণ্য কৰা হয়। হিন্দু পৰম্পৰাত লক্ষ্মী পূজাৰ সময়ত ঘৰ পৰিষ্কাৰ কৰা, বন্তি জ্বলোৱা, ফুল আগবঢ়োৱা আৰু পৰিয়ালৰ সুখ-সমৃদ্ধিৰ বাবে প্ৰাৰ্থনা কৰাৰ বিশেষ গুৰুত্ব আছে। বিভিন্ন অঞ্চলত পূজাৰ ৰীতি-নীতিৰ মাজত পাৰ্থক্যও দেখা যায়।

কিন্তু এই কাহিনীয়ে আমাক সোঁৱৰাই দিয়ে যে ধন থাকিলেও যদি মনত অহংকাৰ থাকে, তেন্তে জীৱনৰ প্ৰকৃত সুখ হেৰাই যাব পাৰে। আনহাতে, সততা, পৰিশ্ৰম, কৃতজ্ঞতা আৰু সহানুভূতিয়ে মানুহৰ জীৱন সমৃদ্ধ কৰি তুলিব পাৰে।